Twee jaar geleden had ik nog niet eens een smartphone
(ja ik weet het, ik loop altijd een beetje achter op de rest :))
en nu is hij toch eigenlijk best wel onmisbaar.
Natuurlijk, als het er echt op aankomt is hij niet onmisbaar
(ik zou overleven zonder), maar in de dagelijkse praktijk is
dat wel anders.
Steeds vaker merkte ik dat ik tussendoor even m'n telefoon pakte.
Er valt altijd wel iets te 'checken'.
Whatsapp, Facebook, pinterest, instagram, blogs..de stroom van nieuwe
berichten is eindeloos.
Je zou misschien denken: heb je daar dan tijd voor?
Maar omdat ik thuis ben, ligt m'n telefoon altijd bereikbaar.
Gauw even kijken..dat is een beetje hoe het gaat.
Ik merk ook dat ik steeds makkelijker afgeleid word, me minder
goed kan focussen.
Terwijl ik mijn boek lees, schiet er een gedachte door me heen: o even Googlen.
Onder een gesprek, moet ik ergens aan denken: even opzoeken.
Terwijl ik iets aan het luisteren ben: heb ik die nou al geappt, even doen.
Zonder nadenken reageer ik op de eerste impuls die me binnenschiet.
Ook blijft er bijna geen 'lege' tijd over.
Want dan pak ik toch m'n telefoon er maar bij.
Tijdens het koffiedrinken, het voeden, het wachten.
Alsof het niet meer mag voorkomen dat een moment niet gevuld is.
Het gekke is dat het een automatisme wordt.
Zelfs 's nachts als ik Joselien zat te voeden, wilde ik op
m'n telefoon gaan kijken.
Of als ik 's ochtends wakker wordt, als eerste m'n telefoon pakken.
Ik vind het behoorlijk 'telefoonverslaafd' klinken, maar ik weet
dat ik niet de enige ben. Sterker nog, waarschijnlijk zijn er heel
veel mensen die hun telefoon nog veel vaker en voor veel meer gebruiken.
Maar ik wordt er niet blij van en daarom moet er iets veranderen.
Nu kun je natuurlijk heel makkelijk zeggen: leg hem dan weg,
pak hem alleen op gezette tijden.
Tsja, mijn zelfdiscipline is wat dat betreft niet zo heel geweldig dus
ik heb mezelf een handje geholpen:
geen Facebook
geen Pinterest app
en ik lees alleen nog een aantal blogs die ik echt interessant vindt.
Een paar keer heb ik stiekem toch op Facebook gekeken..dat waren
momenten dat ik een beetje de balen in had en gewoon geen zin
had om iets nuttigers te doen.
Maar het begint al te werken, want na het doorscrollen van inmiddels
achterhaalde berichten vond ik het al snel weinig aan en
deactiveerde ik mijn account maar weer.
Vindt je dit allemaal wat overdreven klinken?
Het wordt nog vervolgd..
Voor nu:
Gewoonlijk plaatste ik altijd mijn link op Facebook,
zodat je altijd wist wanneer er weer een nieuwe blog verschenen was.
Wat je nu kunt doen, is mij volgen!
Op mijn blogpagina vindt je een knop 'follow by email'; vul hier je emailadres in
en je krijgt altijd bericht als er iets nieuws geplaatst is.
We zijn een nieuw jaar begonnen!
Misschien heb ik het al wel eens eerder gezegd,
maar een nieuw jaar voelt toch altijd een beetje als
een nieuwe agenda, een nieuw schrift, een lege bladzijde.
Je gaat extra netjes schrijven,
je gaat alles keurig bijhouden,
je houdt het schoon en overzichtelijk.
Voornemens..heb jij ze?
Wat is dat toch, dat we een nieuw jaar nodig hebben
om dingen te veranderen.
Dat we die duw in onze rug nodig hebben om nu
eindelijk eens dit of dat...
Misschien heb je ze helemaal niet,
vindt je alles wel prima gaan
of heb je er gewoon niet bij stil gestaan.
Afgelopen nacht,
op een gewone zaterdagavond -en toch ook weer niet-
ging het ene jaar over in het andere.
Het kan iets weemoedigs hebben, oudjaarsavond.
Denk je terug aan het afgelopen jaar?
Zie je uit naar wat het nieuwe jaar zal brengen?
Wat het jaar ons ook brengt -goed of slecht-
wat er ook zal veranderen,
Jezus is Dezelfde!
Gister, vandaag en alle dagen die nog komen gaan.
Wat een veiligheid, wat een zekerheid!
Vol vertrouwen mogen we het nieuwe jaar,
de toekomst,
in gaan
aan de hand van God.
Vanaf deze plek achter mijn computer
wens ik een ieder die dit leest
een gelukkig nieuw jaar.
Een jaar waarin je zult ervaren
dat je geluk alleen te vinden is bij Hem.
Waarin je je blijvende hoop
en al je verwachtingen zult stellen
op God,
zodat Hij je boven verwachting
kan zegenen!
 |
bron: opendoors.org
|
Zal ik eens iets bekennen? Ik houd van kerstfilms.
Ja van die zoetsappige romantische feelgood films.
Het wordt me een beetje teveel als er gesproken wordt van
'such a magical time' of 'miracles happen at Christmas'..
maar het sfeertje..heerlijk.
Er was een tijd, dan wilde ik dat graag nadoen.
Maar in Amerika (waar veel van die films zich afspelen) is kerst
veel meer 'een ding'.
Al die tradities: Christmas caroling, Christmas cookies, presents
under the tree, Christmas eve, mistletoe en stocking..noem het maar op.
En zo werkt het met tradities; die kun je niet nadoen, die creëer je, die
groeien over tijd.
De laatste jaren echter groeit bij mij, in de aanloop tot kerst, als alles bedolven wordt
onder versieringen en eten en cadeaus en kerstkleding, steeds sterker een verlangen
om vooral stil te staan bij waar het met kerst om gaat.
Dit jaar nog meer dan eerder voelde ik een soort leegte bij alle glans en glitter
die ik om me heen zag.
Ik kon voor mezelf de betekenis niet zien van een kerstboom, van ballen of
sneeuwvlokken, rendieren en hertjes.
Begrijp me niet verkeerd, dit wordt geen tirade tegen kerstbomen of versiering.
Ik snap de gezelligheid die het met zich meebrengt.
Ik geniet ook van de lichtjes in de stad en de kerstbomen (of kersenbomen
zoals Annejet ze noemt:))bij ons voor in het water.
Hoewel ik een sterke behoefte had aan simpele versiering,
geniet ik ervan dat het huis rond kerst nét die extra touch krijgt.
Wat heerlijk om kaarsjes aan te steken,
en wat gezellig om samen koekjes te bakken.
Wat het dan precies is?
Misschien een hunkering naar echtheid, naar licht wat
niet verdwijnt na kerst maar juist steeds sterker gaat schijnen.
Ik zoek, ik zoek naar dat Kindje in de kribbe.
Ik zoek naar manieren om HEM te aanbidden.
Ik zoek naar de verwondering van Maria, van de herders.
Ik zoek naar de glans en glorie en aanbidding van de engelen.
Het is soms zo ongrijpbaar, tussen de gezelligheid van familie bijeenkomsten.
Hoe zorg ik ervoor dat ik niet alléén bezig ben met mijn huis gezellig maken?
Hoe krijg ik het voor elkaar om in deze laatste dagen niet alléén maar te
denken aan m'n tijdsplanning om met kerst alles voor elkaar te hebben?
Hoe krijg ik de kerstliederen IN mijn hart?
Hoe komt 'de blijde boodschap' UIT de bijbel, UIT de preek, IN mijn leven?
Waar wil ik heen, dacht ik onder het schrijven hiervan?
Waar wil ik, of denk ik, dat het dan met kerst om gaat?
Om liefde.
Om het begin.
Het begint bij Gods liefde, die openbaar wordt in de komst van Jezus naar deze aarde.
God hield zoveel van deze wereld, dat Hij haar niet verloren kon laten gaan.
Hij gaf liefde, vertegenwoordigt.
Liefde werd mens, op deze aarde.
En die liefde, die blijft niet bij die ene gebeurtenis.
Die stopt niet na 25 of 26 december.
Die liefde,
die is elke dag nieuw.
Het gaat God om jou, om mij.
Die liefde, en daarmee ook kerst, wordt actualiteit en realiteit als wij
die binnenlaten.
Als wij God ontvangen, ons hart wagenwijd openzetten.
Die liefde,
die dringt ons ook aan om te délen,
om het niet voor onszelf te houden.
Die liefde,
zorgt ervoor dat in een wereld vol pijnlijke ongelijkheid
mensen naast elkaar gaan staan.
Die liefde,
roept op.
Kom, kom aanbidden.
Neem, neem Mijn liefde aan.
Ga, ga en deel uit.
Ik wens je toe dat je deze kerst
Hém ontmoet.
Geniet van Zijn glans en luister.
Aanbidt vol vreugde.
Je verwonderd als een kind bij het Kind.
Ik bid je toe
dat je mag weten, zien en ervaren:
God deed dit voor mij.
Ik wens je een liefdevolle kerst:
geliefd gevoeld
en liefde gevend!
Het gebeurd niet vaak dat ik de week begin met iets lekkers bakken.
Meestal is het meer dat ik na het weekend denk: zo en nu weer even alleen maar gezond!
Maar nu ik er over nadenk had ik geen betere maandag kunnen kiezen.
Want wat was het een grijze dag!
Een grijsheid die er gewoon om vraagt om jezelf op wat fijns te trakteren! ;)
Daarnaast had ik nog twee goede excuses (niet dat ik die nodig heb maar toch).
Nummer één, en dat was ook de reden van het bakken, was een bakje ricotta
wat ik een paar weken geleden had gekocht.
Ik had er nog nooit wat mee gemaakt en het leek me wel leuk om uit te proberen.
En nu kwam ik opeens tot de ontdekking dat die nog maar tot morgen houdbaar was.
Natuurlijk had ik het ook voor de warme maaltijd kunnen gebruiken,
maar ik wilde er zo graag eens mee bakken.
En als laatste had ik van het weekend niks gebakken.
Totáál gelegitimeerd dus!
Na enig zoeken op Pinterest (ricotta recepten..aah, het gemak!)
besloot ik dat het een cake werd.
Mét bosbessen, want die had ik nog in de vriezer.
Ik gebruikte er dit recept voor.
Heel snel en makkelijk, weinig voorbereiding, wat wil je nog meer.
En lekker, ook niet onbelangrijk!
Omdat ik niet heel vaak meer zo met plain and white suiker bak,
schrok ik wel van de hoeveelheid (250 gram), maar had toch geen zin
om een alternatief te bedenken/zoeken, dus heb uiteindelijk 100 gram
minder gedaan.
Hieronder nog wat foto's van het baksel,
hoewel eind van de middag met mistig weer fotograferen niet
zulk geweldig resultaat oplevert.
Sowieso zien mijn baksels er ALTIJD anders uit dan het originele plaatje,
maar ik vond 'm toch mooi.
En lekker, maar dat had ik al gezegd.
Voor wie nu denkt: ga je dit nou helemaal in je eentje (oke met z'n tweeën)
opeten..
Morgenmiddag ben ik thuis, dus wees welkom voor een bakkie
thee/koffie met een stukje ricotta cake met blauwe bessen!
Gisteren ging ik de stad in om gauw wat winkels in en uit te vliegen,
op zoek naar broeken voor Annejet.
Het is elke keer weer puzzelen wat ze aan moet en niet omdat ze zoveel heeft,
dus dat was ik zat.
Voor de zoveelste keer en hopelijk voorlopig ook even de laatste keer
nam ik een hele stapel broeken mee.
Want er zijn er al een heel aantal gepast en weer teruggebracht.
Dat heeft te maken met het feit dat er op bijna alle broeken één pasvorm staat,
namelijk: skinny fit.
En laat dat nou net niet zijn wat bij haar past.
Ze heeft van die heerlijke stevige benen. En een echt peuter-bol buikje.
Af en toe is er iemand die er een opmerking over maakt.
Gek genoeg ga ik dan aan het 'verantwoorden'.
Want het komt echt niet van wat ze eet, het is gewoon haar bouw.
Natuurlijk, ze houdt van koekjes maar die krijgt ze niet elke dag.
Chocola en chips maar heel af en toe en snoep kent ze nog niet eens.
Ze drinkt altijd water en bijna nooit hagelslag of zoiets op haar brood.
Ze eet goed, maar gezond.
Zie je, doe ik het hier ook.
Gek genoeg, want het maakt me niets uit.
Mij niet. En haar nu ook (nog) niet.
Maar wat als het haar wel uit gaat maken?
What if she doesn't fit 'the (skinny) fit'?
Wat hoop ik voor haar en voor Joselien dat ze zich er niet druk om zullen maken.
Dat ze van zichzelf zullen houden, zichzelf mooi en goed zullen vinden.
En niet op een 'kijk mij eens-zichzelf boven anderen verheffende-arrogante' manier.
Maar wel dat ze hun plaats durven innemen, dat ze zich durven uiten.
Dat ze zich gewaardeerd en geliefd weten.
Dat het hen niet uitmaakt wat anderen van hen vinden
(zonder daar asociaal van te worden.)
Ik bid dat ze diep van binnen mogen wéten
dat ze een Schepper hebben die hen zo prachtig
en uniek gemaakt heeft.
Dat Hij en wij hen onvoorwaardelijk liefhebben.
Dat ze daarvoor niet eerst een bepaalde
maat of vorm hoeven te hebben.
Met heel mijn hart wens ik
dat ze zichzelf kunnen en willen zijn.
Om vanuit die zelfacceptatie
en zelfvertrouwen
anderen ook
te kunnen accepteren en liefhebben.
Een heel aantal bloggers hebben ergens in hun ondertitel of op een andere plek
op hun blog omschreven wat voor soort blog het is.
Bijvoorbeeld: 'over vrouw zijn, moederschap en gezin'.
Of 'het leven van een thuisblijfmoeder'. Of 'over christen zijn'. Of 'gezond leven en eten'.
Enzovoorts. Je snapt wat ik bedoel.
Het geeft mensen de mogelijkheid om in één oogopslag te zien
wat er zo ongeveer geschreven wordt en of het hen interesseert.
Wat ze kunnen verwachten ook.
En het geeft voor de blogger zelf natuurlijk ook een zekere richtlijn, een kader.
Niet dat iemand jou op je eigen blog kan inperken, maar als je claimt een
blog te zijn over suikervrij eten en je schrijft keer op keer over technische snufjes..
tsja dan kan het zijn dat wat lezers afhaken natuurlijk.
Ik heb dat eigenlijk nooit gedaan omdat ik het niet zo goed wist.
Misschien wilde ik mezelf dus niet inperken?
Mijn blog mag overal over gaan.
Maar soms zit het dan ineens in mijn hoofd:
voor wie schrijf ik dit? Wie lezen het?
Dat kan dan twee kanten opgaan:
Is het interessant voor mijn lezers?
Of, ik twijfel over mijn openheid en kwetsbaar opstellen.
Het eerste is misschien een beetje gek.
Tenslotte verplicht ik niemand tot het lezen ervan.
Het tweede ligt wat complexer.
Ja, het is soms eng. Eng om meningen en gevoelens openbaar te plaatsen.
Eng om je twijfels en moeilijkheden te laten zien.
Maar het is ook zoals ik wil zijn en wil schrijven.
Niet mooier voordoen dan het is, eerlijk zijn.
Transparant.
Openheid.
Natuurlijk kies ik wat ik wel of niet deel,
maar in kwetsbaarheid en openheid ligt ook verbondenheid.
Door te schrijven vanuit mijn hart hoop ik een verbinding te leggen
naar het hart van iemand anders.
Het schrijven doe ik ook voor mezelf.
Er zijn wel eens bloggers die zeggen:
ik schrijf gewoon voor mezelf, ook al zou niemand het lezen dan nog
vind ik het leuk.
In zekere zin herken ik dat: ik vind het schrijven op zich heel leuk!
Het delen van iets..het zoeken naar woorden, het vormen van zinnen.
Maar toch ben ik heel eerlijk: als niemand het zou lezen weet ik niet of ik
blogs zou blijven publiceren.
En ten slotte,
bid ik dat God mij via mijn blog mag gebruiken.
Mij zal inspireren om anderen te inspireren.
Mij aanraakt om anderen aan te raken.
Hoop ik open te staan voor Zijn woorden en wijsheid
om die te kunnen delen.
Dat is echt het hogere doel.
Ook het moeilijkste doel en het komt er lang niet altijd van
maar het is wel mijn inzet, wens en verlangen!
Als laatste wil ik jullie bedanken.
Voor het lezen, het reageren.
Ik weet dat er blogs zijn met duizenden volgers en views,
maar het verwonderd mij nog altijd dat er honderden mensen
zijn die lezen wat ik schrijf.
Jullie inspireren mij om aan het schrijven te blijven!
Geloof het of niet,maar er staan zo'n 15 conceptberichten in mijn berichteninbox.
De blog van gister had eigenlijk al een maandje geleden geplaatst moeten worden.
Elke keer als ik een idee heb voor een blog,typ ik dat gauw in als titel.
Bij sommigen moeten nog foto's geplaatst, bij anderen heb ik juist alleen nog maar foto's.
Of een half geschreven verhaal.
Je snapt het,een idee is sneller ontstaan dan een blog geschreven.
Een 'verhaaltje' gaat nog wel,maar voor een iets diepzinniger en doordacht idee heb ik
meer tijd en rust nodig.
Het liefst zou ik het allemaal kunnen doen.
Maar als ik kies voor het één,mis ik het ander.
De ene dag doe ik lekker veel met de kinderen, even echt de tijd voor ze nemen,
spelletjes doen en boekjes lezen. Of we zijn veel buiten de deur.
Maar dan is het huis een zooi en liggen er allemaal 'taken' waar ik
niet aan toe gekomen ben.
Dus denk ik de dag erna:nu even flink in huis werken.
En kom ik er 's avonds achter dat ik alleen maar bezig geweest ben
en de kinderen vooral als stoorzender voor m'n to do lijst ervaren heb.
En ook de avonden gaat het zo.
Kies ik voor bewegen,hebben we elkaar nauwelijks gesproken.
Ga ik zitten haken,kom ik niet aan stille tijd toe.
Doe ik boodschappen of strijk ik,heb ik helemaal niet even tijd voor mezelf.
Ik heb ook nogal eens de neiging om te kiezen voor het 'verplichte' ipv het ontspannen
en genieten.
Op zaterdagen bijvoorbeeld..dan ligt er vaak al weer zo'n lijst klaar met allemaal
dingen die 'moeten' gebeuren.
Natuurlijk is het fijn als er aan het eind van de dag veel gebeurd is, maar soms
is het ook goed om even te stoppen en te denken: nu even niet.
Laat die zolder maar zitten, en het oud papier wacht nog maar een weekje.
Het is mooi weer, we gaan naar buiten!
Tsja, en het kan nou eenmaal niet allemaal.
Maar herken je dat niet, dat je je afvraagt: heb ik m'n tijd nou het beste besteed?
En het beste is misschien..een balans vinden. Het verdelen.
De ene keer dit, de andere keer dat.
Of een compromis sluiten:
strijken en iets kijken
fietsen en bidden
praten en haken.
Dat kan best tegelijk toch?
O ja, en dan niet vergeten die concepten eindelijk eens uit te werken.
Fijn weekend!
(met nog een paar foto's van zo'n zaterdag dat we zeiden: we gaan lekker naar buiten..
een heerlijke speeltuin met water en zand..gewoon genieten!)
